Mensen die mij een beetje kennen weten het inmiddels: ik ben aan het trainen voor een Iron Man. Voor wie denkt: “waar heb je het over, Bas?” Dat is 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en daarna nog een marathon rennen. Niet comfortabel. Voelt als nét buiten bereik. Precies daarom doe ik het.
Gisteren stond ik in het kader van die voorbereiding in de sportschool (Bewegingscentrum Norg). Naast mij een groepje jongens. Samen aan het trainen. Maar eigenlijk vooral: elkaar in de gaten houden.
Wie tilt er meer?
Wie pakt zwaarder?
Wie “wint”?
Je denkt dat je aan het trainen bent, maar je bent gewoon een wedstrijdje ego aan het spelen. En zolang je daarmee bezig bent, kom je geen stap verder. Ik heb dat zelf ook gedaan. Tot ik doorhad hoeveel tijd en energie ik ermee aan het verspillen was.
Dus ik ben ermee gestopt.
Geen vergelijking meer.
Geen afleiding.
Alleen deze vraag: Word ik beter dan gisteren? Dat is het hele spel. En hier gaat het mis bij de meeste mensen: Ze willen groeien, maar kiezen elke keer de makkelijke weg.
Hetzelfde gezeik zie je bij vakanties.
“M’n vrienden willen gewoon chillen.”
“Die zien zo’n hike niet zitten.”
“Misschien moeten we het gewoon rustig houden.”
Dus wat doe je? Je past je aan. Alweer. Omdat de rest het niet ziet zitten. Kap daarmee!
Welke doelen heb jij zelf? Wat wil jij doen waarvan je nu denkt: laat maar?
Is dat een trekking in de Andes? Mooi. Kijk naar de Kaaiman reis Peru. En dan specifiek de Salkantay Trek naar Machu Picchu. Vier dagen. Hoogte. Afzien. Geen comfort. Exact het soort ding waarvan je nu denkt: “dat is niks voor mij.”
Perfect. Kies dát. Zet het op je horizon en werk ernaartoe.
Stop met twijfelen.
Stop met aanpassen.
En kies iets waarvan je nu nog denkt: laat maar. Want dat is precies waar je groeit. Daar kom je erachter wat je écht kan.
Groeten,
Bas
