Afgelopen weekend besloot ik voor het eerst dit jaar weer buiten te koken.
Dutch oven mee, hout verzamelen, gewoon een vuurtje maken in de tuin.
In theorie simpel. In de praktijk: eerst tien minuten klooien voordat het een beetje wil branden.
Hout te vochtig. Vlam die net niet pakt. Rook die precies jouw kant op blijft komen, wat je ook doet. Ogen die beginnen te prikken. Je kent het wel.
Normaal zou ik daar geen geduld voor hebben.
Normaal zou ik denken: laat maar, ik bestel wel wat.
Maar dit keer niet.
Langzaam kreeg het vuurtje grip. Eerst wat kleine vlammen, toen wat grotere stukken hout erop. Je hoort het knetteren, voelt de warmte. Pan erop. Deksel dicht.
En toen begon het wachten.
Niet het soort wachten dat je normaal doet. Niet even snel iets anders erbij pakken. Mail checken. Berichten beantwoorden. Scrollen. Nope.
Maar echt wachten.
Af en toe roeren. Even checken. Verder… niks.
Ik ging zitten, staarde een beetje in dat vuur. Zon op m’n gezicht. Geluiden van vogeltjes. Geen haast.
En ergens na twee uur klooien viel het me op: Ik had mijn telefoon nog geen één keer opgepakt.
Niet omdat ik dat van plan was. Maar omdat het totaal niet in me opkwam.
En dat is eigenlijk bizar.
Want laten we eerlijk zijn: normaal pakken we dat ding de hele dag. Zonder na te denken. Even tussendoor. Alsof er continu iets belangrijks gebeurt dat we niet mogen missen.
Maar daar, bij dat vuur, gebeurde het tegenovergestelde.
Er was niks anders. En dat was precies genoeg.
Je zit even niet in je hoofd. Je zit niet in een scherm.
Je bent gewoon bezig met wat er voor je ligt.
Vuur dat langzaam beter gaat branden. Eten dat rustig staat te pruttelen. Tijd die niet opgejaagd voelt.
En toen dacht ik: dit is precies waarom reizen zo goed werkt.
Niet omdat het ver is. Niet omdat het luxe is.
Maar omdat je jezelf uit die automatische-piloot-stand haalt.
Je zit niet meer in je vaste patronen. Je kunt niet alles controleren. Dingen lopen anders. Je moet kijken, reageren, meebewegen.
En juist daardoor kom je weer terug in het moment.
Dat is waar die lentekriebels vandaan komen.
Niet alleen van de zon. Maar van dat gevoel dat er meer is dan je huidige ritme. Dat je eruit moet. Even iets anders moet zien, voelen, ervaren.
Alleen doen de meeste mensen er niks mee.
Ze voelen het. Heel even. En daarna verdwijnen ze weer in hun scherm.
En voor je het weet is het weer november en vraag je je af waar de tijd is gebleven.
Dus zie het niet als een “leuk gevoel”.
Zie het als een signaal.
Dat je even uit je eigen bubbel moet stappen.
Dat je jezelf weer in situaties moet brengen waar je niet automatisch doorheen gaat.
Waar je weer moet opletten. Waar je weer moet leven.
Dat kan klein beginnen. Zoals een vuurtje in de zon.
Maar eerlijk: het gebeurt pas echt als je weggaat.
Dus als je het voelt, die onrust, die drang. Doe er iets mee!
Boek iets. Plan iets. Ga.
Niet als alles klopt. Maar juist nu.
Want dat moment daar, bij dat vuur, zonder telefoon, zonder onderbrekingen,
Dat moet geen uitzondering zijn.
Dat is hoe het hoort.
Wat ga jij ondernemen met je lentekriebels?
Groet Bas
