Groepsreis Georgië Untamed

Dag 1: Reis naar Tbilisi

Vandaag stap je in het vliegtuig naar een land dat nog lang niet door iedereen ontdekt is. Het is al laat in de avond als we landen in Tbilisi. Even wennen: op de borden staat een alfabet vol krulletjes en lusjes dat je nergens anders ter wereld tegenkomt. Georgië heeft namelijk zijn eigen schrift. Succes met ontcijferen!

We rijden direct door naar ons guesthouse midden in de stad. Duik je meteen je bed in om fris te zijn voor morgen? Prima! Heb je nog energie over, dan proosten we in een lokaal barretje om de hoek alvast op het avontuur. Gaumarjos, oftewel: proost!

Dag 2: Struinen door de hipste hoofdstad van de Kaukasus

Tbilisi is een stad die je niet in één hokje krijgt. Grauwe Sovjetflats staan naast sierlijke houten balkonnetjes met Midden-Oosterse vibes, en tussen de eeuwenoude kerkjes zitten hippe koffietentjes, vintage winkeltjes en muren vol street-art. Tbilisi ontdek je het best door gewoon de straat op te gaan en te zien waar je uitkomt!

Dwaal je door de straatjes, dan ruik je overal vers brood uit bakkerijtjes in de muur, toetert het verkeer alsof er een wedstrijd gaande is en zitten oudere Georgiërs op een krukje voor hun deur het nieuws van de dag door te nemen. Waag je een 'gamarjoba' (hallo!), dan krijg je er vaak een brede glimlach voor terug. Rommelig, levendig, een tikkie chaotisch en ontzettend charmant: zo is Tbilisi.

‘s Avonds is het tijd voor een avondje Tbilisi. Er is hier altijd wel ergens livemuziek, een optreden of een gezellig terras. Geniet nog even van de stadse drukte, want vanaf morgen ruilen we die in voor bergen. Héél veel bergen.

Dag 3: Raften op de Aragvi rivier

Vandaag laten we de stad achter ons en rijden we naar het noorden, de Kaukasus in. Langzaam maken de flats plaats voor groene heuvels, en die heuvels worden steeds hoger. Zin in een korte pauze onderweg? Dan kunnen we stoppen bij een stuwmeer dat zo turquoise is dat het bijna nep lijkt, met een middeleeuws fort op de oever. De perfecte plek om de benen te strekken en die eerste bergfoto te maken.

Bij Pasanauri is het tijd voor actie: we gaan raften! In zo'n anderhalf uur peddelen we ruim 12 kilometer over de wilde Aragvi-rivier. Nog nooit gedaan? Geen probleem. Deze rivier is ook prima te doen als je weinig ervaring hebt, maar nat word je gegarandeerd. Na afloop hebben we een flinke honger, dus schuiven we aan voor een welverdiende lunch.

Met rode wangen rijden we daarna verder omhoog naar Stepantsminda, het bergdorp aan de voet van de Kazbek. Kijk omhoog naar de besneeuwde toppen en bedenk je: daar sta ik morgen bijna bovenop.

Dag 4: Het iconische beeld van Georgië

Ken je die ansichtkaart van Georgië? Dat kerkje op de heuvel met besneeuwde bergen erachter? Dat is de Gergeti Trinity Church, en daar wandelen we vanochtend naartoe. Het is een stevige klim, maar met dít uitzicht als beloning loop je het bijna vanzelf!

Hier keren de meeste toeristen weer om. Wij niet. Wij gaan nog zo’n 900 meter verder omhoog, over groene hellingen die steeds kaler en ruiger worden. Na een paar uur wandelen komt de Hut in zicht, op 3.014 meter hoogte!

Vanaf de hut kijk je recht op de Kazbek, een reus van 5.054 meter op de grens met Rusland. Even zitten, schoenen uit en beseffen wat je vandaag gedaan hebt: van een dorp in het dal naar ruim 3.000 meter, op eigen kracht. Dat verdient een warme maaltijd en een goed gesprek met je groep, met uitzicht op een van de hoogste toppen van de Kaukasus. Kruip daarna lekker vroeg je bed in, want morgen gaan we nóg een klein stukje verder…

Dag 5: Aan de voet van de Gergeti gletsjer

Vanochtend lopen we naar het hoogste punt van de reis. In zo’n uurtje klimmen we nog 250 meter, tot we aan de voet van de Gergeti-gletsjer staan: een enorme ijsmassa die zich vanaf de Kazbek een weg naar beneden baant. Eroverheen lopen kan alleen met stijgijzers, maar eerlijk gezegd is erbij staan al indrukwekkend genoeg. Neem even de tijd om het allemaal op je in te laten werken. Zo dichtbij kom je niet vaak bij een gletsjer.

Daarna begint de lange weg terug. In een paar uur dalen we ruim 1.500 meter af naar Stepantsminda. Je knieën gaan het merken, maar met dit uitzicht neem je dat graag voor lief. Heb je wandelstokken? Neem ze mee, je zult ons dankbaar zijn.

Vanavond hebben we een goed maal dik verdiend. We schuiven aan in een van de restaurantjes in het dorp en heffen het glas op wat we de afgelopen twee dagen hebben gepresteerd. En het goede nieuws? Morgen is een rustdag. Uitslapen mag

Dag 6: Even niks (of juist heel veel)!

Na twee dagen klimmen en dalen hebben je benen wel een pauze verdiend. Vandaag heb je helemaal vrij, en wat je daarmee doet, bepaal je zelf. Lekker uitslapen, met een kop koffie op een terrasje zitten en de wolken over de toppen zien trekken? Helemaal prima. Hier in de bergen voelt zelfs niksdoen als een avontuur.

Kriebelt het toch? In de omgeving vind je genoeg mooie wandelingen, bijvoorbeeld naar een van de watervallen in de buurt of door de oude dorpjes in het dal, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Voor de adrenalinejunkies onder ons is er ook genoeg te beleven: zoef met een zipline door de vallei of zweef met een paraglider boven de bergen. Je reisbegeleider helpt je graag op weg.

Wat je ook kiest: geniet ervan. Laad vandaag je batterij goed op, want morgen springen we op de mountainbike en duiken we de vallei in!

Dag 7: Mountainbike door de Truso Vallei!

Vandaag ruilen we de wandelschoenen in voor een mountainbike en gaan we de Truso Valley in, een afgelegen vallei die nog maar weinig reizigers weten te vinden. We fietsen een paar uur over onverharde paden, die ook goed te doen zijn als je niet elk weekend op de mountainbike zit.

En wat krijg je onderweg te zien? Een rivier die zich door het dal slingert, eeuwenoude wachttorens, verlaten dorpjes en opvallende geel-witte terrassen die door mineraalrijk bronwater zijn gevormd. Het lijkt soms meer op een andere planeet dan op een vallei in de Kaukasus. Stop dus vooral regelmatig, want je wilt hier niets missen.

Geen zin om te fietsen? Geen probleem, het mountainbiken is optioneel. De Truso Valley is namelijk ook te voet prachtig. Wandel in je eigen tempo langs de rivier, de torens en de bijzondere terrassen, en neem alle tijd om het landschap op je in te laten werken.

's Avonds zijn we terug in Stepantsminda voor onze laatste nacht in het dorp. Morgen trekken we nog dieper de bergen in, naar een plek waar alleen nog de natuur om je heen is…

Dag 8: Ontdek Juta te paard

We rijden een stukje verder de bergen in naar Juta. Dit kleine, afgelegen dorpje ligt hoog in een vallei, omringd door ruige, puntige toppen. Hier is weinig reuring: geen drukke terrasjes of souvenirwinkeltjes, alleen jij en je medereizigers! 

Wie wil, stapt vandaag op een paard. In de Georgische bergen is het paard al eeuwenlang het belangrijkste vervoermiddel, en veel herders trekken er nog steeds mee met hun kudde de bergen in. Rustig stapvoets trek je door de vallei, langs bloeiende bergweides en met de toppen recht voor je. Nog nooit op een paard gezeten? Geen probleem: de paarden kennen de weg hier beter dan wie dan ook. Het paardrijden is optioneel. Liever op je eigen benen? Dan wandel je naar de Chaukhi-meren, aan de voet van de puntige Chaukhi-toppen!

Vannacht slapen we midden in de natuur. Geen verkeer, geen stadslicht, alleen het geluid van de wind en misschien een koeienbel in de verte. Bij helder weer zie je hier meer sterren dan je ooit thuis te zien krijgt. Geniet ervan, want morgen ruilen we de bergen in voor de warme wijnvalleien van Kakheti…

Dag 9: Van de bergen naar de wijnvallei

Vandaag zeggen we de hoge toppen even gedag en rijden we naar het oosten, naar Kakheti. Onderweg verandert het landschap compleet: de kale bergen maken plaats voor glooiende heuvels, fruitbomen en eindeloze rijen wijnranken. Het wordt warmer, groener en lieflijker.

Kakheti is de wijnregio van Georgië, en wijn is hier geen hobby, het is een way of life. Bijna elke familie maakt zijn eigen wijn, en dat gaat hier al duizenden jaren op een unieke manier. In plaats van houten vaten gebruiken de Georgiërs mensgrote kleipotten, qvevri, die ze in de grond ingraven. Daarin rijpt de wijn langzaam, met schil en al. Het resultaat smaakt heel anders dan je gewend bent, maar is absoluut de moeite waard om te proeven.

In Kakheti slapen we bij een familiegasthuis waar ze zelf wijn maken. Hier krijg je een kijkje in de kelder, hoor je alles over hoe de wijn gemaakt wordt en mag je natuurlijk proeven. Ga vanavond wel op tijd naar bed, want morgen vertrekken we vroeg voor een van de spannendste ritten van de reis…

.

Dag 10: Abano pass crossing

Vroeg op, want vandaag wacht de Abano-pas. Met 4x4’s rijden we eerst nog lekker over asfalt naar de voet van de bergen. Daarna is het gedaan met de luxe: de weg verandert in een hobbelig gravelpad dat zich omhoog slingert naar bijna 2.800 meter. Steile afgronden en af en toe een riviertje dóór. Spannend? Zeker! Maar onze chauffeurs rijden hier al hun hele leven. Jij hoeft alleen maar naar buiten te kijken (of juist even niet ;)).

Na een picknick op de top dalen we af naar Tusheti. Deze afgelegen regio is alleen in de zomermaanden over de weg bereikbaar, en dat merk je. Hier geen drukte of massatoerisme, maar middeleeuwse dorpjes met stenen torens, herders die met hun schapen de bergen in trekken en een manier van leven die al eeuwen nauwelijks is veranderd. Tusheti voelt als een wereld op zich, en is daardoor nog altijd ons geheimpje.

's Middags wandelen we in Omalo naar de eeuwenoude torens van Keselo, met uitzicht over de vallei waar we de komende dagen doorheen trekken. Morgen begint namelijk onze driedaagse trekking dwars door het hart van Tusheti. Klaar voor?

Dag 11: Ongerept Tusheti, hier begint de trekking

De auto’s blijven achter en onze trekking door Tusheti begint. Je bagage wordt vervoerd, dus jij loopt licht met alleen een dagrugzak. Vanuit Omalo dalen we af door geurige dennenbossen en open bergweides, met overal om je heen de stenen verdedigingstorens die zo kenmerkend zijn voor deze regio. Hier en daar kom je een herder met zijn kudde tegen, en verder is het vooral stil.

Na een lekkere picknick klimmen we via de rivier in het dal langzaam omhoog naar Dartlo, een van de best bewaarde bergdorpen van Georgië. Met zijn leistenen daken, stenen huisjes en eeuwenoude torens lijkt het wel een filmdecor, maar dit is gewoon hoe het hier al eeuwen is! Neem na aankomst rustig de tijd om door de straatjes te struinen en het dorp in je op te nemen. ‘s Avonds schuiven we aan bij ons gastgezin, waar we eten wat de familie zelf op tafel zet: eenvoudig, vers en recht uit de keuken van Tusheti. Lekker slapen, want morgen trekken we nog dieper de vallei in…

Dag 12: Dieper de Pirikiti-vallei in

Vandaag volgen we de rivier verder de Pirikiti-vallei in, die steeds smaller en ruiger wordt. Al vroeg maken we een ommetje omhoog naar de ruïnes van Kvavlo, die als een uitkijkpost tegen de berghelling geplakt liggen. Vanaf hier kijk je ver over de vallei, en je begrijpt meteen waarom de Tushen hun dorpen juist op dit soort plekken bouwden.

Daarna gaat het verder langs eeuwenoude nederzettingen zoals Parsma, waar de verdedigingstorens als stille wachters boven het pad uitsteken. Hoe verder we lopen, hoe minder mensen we tegenkomen. Aan het eind van de middag komen we aan in het piepkleine dorpje Chesho, waar we vannacht slapen. Tijd om je schoenen uit te trekken, je benen te laten rusten en te genieten van de rust. Morgen lopen we naar het laatste bewoonde dorp van de vallei…

Dag 13: Girevi, aan het einde van de wereld

De laatste wandeldag van onze trekking! We lopen verder de kloof in, die steeds smaller wordt en waar de bergwanden steeds dichter om je heen komen te staan. Het is een rustige, mooie tocht, waarbij je merkt hoe ver we inmiddels van de bewoonde wereld zitten. Geen wegen, geen bereik, alleen het geruis van de rivier en het geluid van je eigen voetstappen.

Aan het eind van de kloof ligt Girevi, het laatste bewoonde dorp van de vallei. Daarachter liggen alleen nog de hoge passen van de Kaukasus. De stenen huizen en torens staan hier al eeuwenlang op de rand van de wildernis, en dat voel je. Proost vanavond met je groep op drie prachtige dagen lopen door Tusheti, want morgen nemen we afscheid van deze bijzondere regio…

Dag 14: Van haarspeldbochten naar de Georgische keuken

We nemen afscheid van Tusheti en rijden we nog één keer over de Abano-pas, dit keer naar beneden. Je kent de weg inmiddels, maar dat maakt de uitzichten (en de haarspeldbochten) er niet minder indrukwekkend op. Kijk nog maar eens goed om je heen, want zo’n rit maak je niet snel nog een keer.

In de middag komen we aan in Telavi, een gezellig stadje in de wijnregio Kakheti. Zoek een leuk plekje voor een late lunch en kom even op adem na een paar dagen in de wildernis. ‘s Avonds duiken we samen met onze gastfamilie de keuken in. Je leert hoe je een paar Georgische klassiekers maakt, en die eten we daarna natuurlijk zelf op tijdens een feestelijk afscheidsdiner. In Georgië hoort daar een flinke dosis toosts bij: op de vriendschap, op de bergen en op alles wat we samen hebben beleefd. Gaumarjos!

Dag 15: Souvenirs scoren en afscheid nemen

Vandaag rijden we terug naar Tbilisi, waar onze reis begon. Onze vlucht vertrekt pas in de avond, dus er is nog een hele middag om de laatste souvenirtjes te scoren. Denk aan een zakje Georgische kruiden voor thuis, een paar churchkhela (Georgische 'snickers') of iets moois van een van de markten. Daarna schuiven we nog één keer met de hele groep aan voor een laatste lunch, wisselen we de mooiste foto's uit en halen we herinneringen op aan twee weken vol avontuur. Wat lijkt die eerste avond in Tbilisi ineens lang geleden!

's Avonds stappen we in het vliegtuig naar huis, met een rugzak vol herinneringen. Je bent over bergpassen gereden, hebt bij een gletsjer gestaan en bent dagenlang door een van de meest afgelegen regio's van Europa gelopen. En misschien wel het belangrijkste: je reist terug met een groep nieuwe vrienden. Gelukkig zien we elkaar weer op de reünie! Nakhvamdis, oftewel: tot ziens, Georgië!