Als je met elkaar samen werkt, moet je af en toe ook samen iets doen dat uitdagend is.
Niet een borrel. Niet een etentje. Maar iets wat nét buiten je comfortzone ligt. Iets waarbij je elkaar anders leert kennen dan achter een scherm. Wij bij Kaaiman geloven daar sterk in. En afgelopen week hadden we daar bewust tijd voor ingeruimd.
Ons team werkt op dit moment verspreid over Europa.
Nicole vanuit Zuid Spanje. Anna deze winter vanuit Innsbruck. Meinrad en ik vanuit het mooie Nederland. We werken veel op afstand. Dat is efficiënt en goed planbaar, maar voelt soms ook een beetje onpersoonlijk. Dus besloten we elkaar letterlijk halverwege te ontmoeten. Meet in the middle. Oostenrijk dus!
Voor Meinrad en mij begon het avontuur al eerder.
We stapten vanuit Amersfoort op de nachttrein richting Oostenrijk. Slapen terwijl je door Europa reist, wakker worden terwijl de bergen dichterbij komen. Het beviel zo goed dat deze manier van reizen zeer waarschijnlijk een plek krijgt in één van onze nieuwe reizen. Maar daarover later meer.
Ons huiswerk hadden we al gedaan.
De route lag klaar, de hut was gereserveerd. Maar dat betekende niet dat dag 1 vanzelf ging. We begonnen de wandeling in Wörschach, op ongeveer 1100 meter hoogte, met als doel de Hochmölbinghütte op zo’n 1700 meter.
Doordeweeks zijn er maar weinig berghutten open in de winter.
De keuze voor deze hut was geen toeval. Daar ging een flinke zoektocht aan vooraf. Huttenkaarten op tafel, oude routebeschrijvingen doorspitten en eindeloos klikken op websites van de lokale Alpenvereniging. Uiteindelijk vonden we haar. En dat bleek een schot in de roos.
De Hochmölbinghütte ligt op een prachtige alm. Vrij en hoog, omringd door uitgestrekte sneeuwvelden en ruige bergkammen. Geen weg ernaartoe. Geen verkeer. Alleen stilte, sneeuw en ruimte. Binnen is het precies zoals je hoopt dat een berghut is. Warm, knus, hout, dampende borden eten en gesprekken die vanzelf vertragen. Een plek waar je binnenkomt en meteen weet dat je goed zit.
De wandeling ernaartoe voelde als een cadeautje.
Blauwe lucht, knarsende sneeuw en dat rustige ritme van lopen op sneeuwschoenen. Gesprekken kwamen vanzelf. Over werk, reizen, extreme sporten, privé plannen en alles wat daar tussendoor zit. Dit was precies waarvoor we gekomen waren.
Dag 2 werd nog mooier.
In de nacht was er nieuwe sneeuw gevallen. We kozen een andere route terug en zouden onderweg nog een extra topje meepakken. Alles voelde licht en ontspannen. Tot het moment waarop het ineens serieus werd.
Ongeveer op het verste punt van de tocht brak het scharnier van Anna’s sneeuwschoen af.
Haar schoen zat nog vast, maar het loopvlak aan de onderkant lag er volledig af. Lopen was in één klap geen optie meer.
Dan sta je daar...
Midden in de bergen. Eén persoon die niet meer vooruit kan zoals gepland. Teruglopen was geen optie. Wachten ook niet. Er moest een beslissing worden genomen.
Eén iemand zou zonder sneeuwschoenen afdalen.
Dat werd ik.
Wat volgde was geen heldenverhaal. Het was gestuntel. Ik zakte regelmatig tot bijna mijn liezen weg in de sneeuw. Op sommige stukken hielp lopen niet eens meer en moest ik letterlijk kruipend vooruit. Dat moet er ongetwijfeld absurd hebben uitgezien. Gelukkig stampten drie mensen voor me het pad aan. En Meinrad nam op een gegeven moment zelfs een stuk van me over.
Samen kwamen we veilig terug in het dal.
Moe, koud en lachend. Maar ook met dat stille besef dat dit precies is waarom dit soort momenten ertoe doen.
Want dit is avontuur.
Niet alleen het mooie plaatje. Niet alleen perfecte omstandigheden. Maar omgaan met wat zich aandient. Beslissingen nemen als het even niet loopt. En weten dat je het samen moet oplossen.
Geen zin in koude sneeuw, natte sokken en tot je liezen wegzakken in witte ellende? Dat snap ik persoonlijk volledig, haha.
Maar wel zin om diezelfde teambuilding te ervaren? Samen op pad. Samen lachen. Samen dingen meemaken die je bijblijven. Alleen dan met jungle, warmte en een koud biertje aan het eind van de dag?
Tijdens onze reis door Guatemala & Belize Coast-to-Coast beleef je in drie weken het volle spectrum van avontuur. Je staat bij zonsopgang tussen de eeuwenoude Maya tempels van Tikal. Je beklimt de Acatenango en ziet de Fuego vulkaan vuur spuwen in de nacht. Je zwemt door grotten en turquoise terrassen bij Semuc Champey, peddelt door mangroves, snorkelt boven kleurrijke riffen en sluit af op de Caribische eilanden van Belize. Tussendoor slaap je op bijzondere plekken, eet je lokaal en ontstaan er dagen die vol zitten met momenten waar je het later nog over hebt.
En laten we eerlijk zijn.
Als je dit leest en voelt dat het kriebelt, dan weet je eigenlijk al genoeg.
We vertrekken op 15 april.
Er zijn nog een paar plekjes beschikbaar.
Wachten gaat dat gevoel niet sterker maken.
Tot daar!
Groetjes Bas
